Op pad met Mila

Cara Mila,

Al meer dan acht jaar geleden kwam ik je tegen in het AHM. Ik mocht met jou meelopen, letterlijk en figuurlijk, want we zijn toen samen vaak op pad geweest. Met jou heb ik Amsterdam ontdekt, een stad waar deels mijn wortels liggen. We gingen op zoek naar migrantenverhalen, naar mensen die hun land verruilden voor Amsterdam en waardoor de stad zo kleurrijk geworden is. Boeiende en ontroerende verhalen. De Hongaar die in '56 uit zijn land is gevlucht, de Braziliaan die aan iedereen capirinha schonk, de spijtoptanten uit Almere, de straatarme Neeltje Doff, het Duitse dienstmeisje en de Italiaanse ijscoman. Ik heb het zo fijn gevonden om dit met jou samen te delen. Ik heb er ontzettend veel van geleerd. Jouw enthousiasme is aanstekelijk, jouw kracht steunend, jouw visie wijs en jouw warmte onmisbaar.
Toen op een dag zei je tegen mij dat je een tijd gefascineerd was door Garibaldi, de held van de twee werelden. Ik kon mijn oren niet geloven. Garibaldi! De onvermoeibare idealist, die altijd klaar stond om voor vrijheid en onafhankelijkheid te vechten waar ook ter wereld. De man die mijn land heeft herenigd.
Ja, een doener gedreven door dromen en idealen, net als jij.

In bocca al lupo per tutto!

Con nostalgia, ti abbraccio forte

Barbara Consolini

---

De plant centraal

De plant centraal

 

Gelukkig heb ik nu eindelijk de kans te schrijven over Amstelglorie, want het valt me wel een beetje tegen van Mila dat onze onvolprezen volkstuin nog niet het Geheugen van Oost gehaald heeft, behalve een terloopse vermelding in een stukje over buurtbeheergroep de Groene Staart. Door Amstelglorie ben jij eigenlijk ook een Amsterdam Oost bewoner, want de Jan Vroegopsingel ligt wel degelijk in Oost/Watergraafsmeer, dus Mila, nu het leven misschien een heel klein beetje rustiger wordt, is dit misschien de gelegenheid om wat volkstuinverhalen op te tekenen.

Amstelglorie, waar het zaterdagse corvee de melting pot van de volkstuin is met uiteenlopende bewoners die eendrachtig mopperend de paden staan te schoffelen en ondertussen  verhalen uitwisselen over het leven op de tuin en daarbuiten. Amstelglorie waar werelden elkaar ontmoeten. Intellectuelen zitten tussen het hoog opschietende zevenblad romans en rapporten te lezen, bijstandsmoeders creëren hun paradijsje in huisjes van 28m2 en gepensioneerde arbeiders werken zich in het zweet om elk sprietje onkruid weg te wieden.

Ons toevluchtoord tussen A2 en Amstel, onder de rook van Amsterdam en onder de aanvliegroute van Schiphol, waar onze kleine  kinderen helemaal zelf naar het winkeltje mogen en leren hoe kikkervisjes eruit zien.

Er liggen veel verhalen te wachten op Amstelglorie. Over de plantjes maar ook over de mensen. In zijn ontroerende Dagboek 1974 heeft Jan Wolkers, die in de jaren zeventig een volkstuin had op Amstelglorie, verteld over de flora en fauna op zijn tuin, maar ook over de werelden die hij op zijn manier wist te verbinden. "Zo hadden we hier zo'n stel oud-AJC'ers, van die geitenharen sokken, die een rommelige tuin hadden. Daarom liet iedereen ze links liggen. Jan riep hun tuin toen uit tot de mooiste van het complex. Die man straalde gewoon bij alles wat hij deed!" vertelde een van Amstelgloriebewoners over de dan net overleden schrijver.

 

Lieve Mila, ik wens je tijd om niet alleen (meer) te genieten van man en kinderen maar ook van ruisende lenteregen, aarde met wormen, kool- en pimpelmezen, rozen, lavendel, tijm en rozemarijn, narcissen en sneeuwklokjes en vooral van RUST.

 

Annemarie de Wildt

 

multi culti mila

Hoi Mila,

 

One world: vele mensen met veel verschillende verhalen.

Je bent gedurende de jaren in het AHM een collega geweest

die vele mensen en hun verhalen met elkaar heeft verbonden.

 

heel veel succes in je nieuwe baan!

 

Joyce

Multiculti Mila

Lieve Mila,

Vaak wordt jouw naam genoemd als personificatie van alles wat met culturele diversiteit en musea te maken heeft. Wij hebben het daar vaak over gehad. Natuurlijk als het ging om schoolgroepen, maar ook breder, op alle fronten van museumbeleid! In het Blauwdruk-project bijvoorbeeld stond je garant voor aandacht voor de ongeschreven gedragscodes van museumbezoek, die vaak slecht aansluiten bij verwachtingen van minder ervaren museumbezoekers. Ik herinner me levendig jouw relaas over een groep vrouwen, die de rondleider compleet van slag kreeg omdat ze aan kwamen zetten met een hele stoot kinderen in buggy's.

Eind jaren '90 werkte jij aan het verzamelen van 'interculturele' voorwerpen voor de herinrichting. Moeilijke klus. Meer nog dan voorwerpen, bracht jij verhalen terug. Fascinerend vond ik die. Zoals het tranentrekkende verhaal over de koffer met negatieven van meneer Tacettin, één van de weinige bewoners van Atatürk kamp die over een camera beschikte en zelf zijn leven vastlegde op kleurennegatieven. Hij wilde ze echter niet aan je afstaan en jij moest met pijn in het hart toezien hoe de koffer achterbleef, om waarschijnlijk nooit meer beschikbaar te komen voor de openbaarheid.
Het verhaal over de lunch-boxen was zo illustratief, dat we er later een kijktochtvraag bij maakten: Turkse arbeiders baalden zo van de koude Nederlandse lunch in de werfkantine, dat ze overgingen tot het koken van een eigen lunch. In een lunch-box met meerdere vakjes ging die mee naar het werk.

Mila, alle goeds in je nieuwe baan en tot ziens! 
Arja van Veldhuizen

Goede gesprekken!

Lieve Mila,

 

Als ik aan je denk, komen mij oneindig veel goede gesprekken voor de geest. Want van al je verschillende talenten is het voeren van een goed gesprek misschien wel je grootste. Ik heb vaak het gevoel gehad met je te kunnen opstijgen. Iets wat je maar bij weinig mensen tegen komt. En dat talent van jou heeft er alles mee te maken dat je altijd ruimte hebt voor een ander, ongeacht wat je zelf op je bordje hebt. Je bent daarbij doelgericht, je hebt een onbevangen blik en je hebt nooit last van je ego. Ik heb daar niet alleen altijd bewondering voor gehad, ik heb er met name van genoten. Want wat is er belangrijker of fijner in het leven dan het voeren van een goed gesprek met een heel aardig mens, en dat ook nog eens tot mooie resultaten leidt?

 

Ik herinner me natuurlijk veel gesprekken onder de linde op het heerlijke terras van het AHM. En in het begin die keer dat je mij op de fiets meenam naar Oost en we elkaar wat beter leerden kennen. Onze reisjes naar Berlijn en in het bijzonder naar Rome. Na zo’n reis met jou zat ik voor maanden weer vol ideeën. Mila, ik moet het al een tijdje zonder die goede inspirerende en vriendschappelijke gesprekken met je stellen. Binnenkort geldt dat ook voor je huidige collega’s in het AHM. Maar eerlijk is eerlijk, nu zijn weer andere mensen aan de beurt om van dat goede, warme, inspirerende en menselijke talent van jou te mogen genieten. Bewaar je er wel eentje van tijd tot tijd voor mij?

 

Veel geluk en liefs,

Jan Hovers