hoopten we nog op zo'n 50 verhalen. Zelf dacht ik toen ook niet dat ik er nu nog bij betrokken zou zijn. Maar ik ben er nog en het 1000e verhaal is gepubliceerd en we hebben met z'n allen echt iets bijzonders neergezet. Dat is toch een mooi verhaal dat ik met Mila deel. Een verhaal waar ik super trots op ben en waarover ik te pas en te onpas vertel. Dat ik er deel van uitmaak komt deels door Mila, want zij heeft mij – een willekeurige buurtbewoner en vrijwilliger die het niet kon laten zich met het project te bemoeien - bij het Geheugen betrokken. Die openheid en betrokkenheid zijn kenmerkend voor Mila en maakten het zo prettig om met haar samen te werken. En haar enthousiasme! Ze kan zo heerlijk genieten van een goed verhaal. Wat dat betreft heb ik naar mijn gevoel veel te weinig van Mila's eigen verhalen gehoord. We zagen elkaar tenslotte vooral tijdens de Geheugenraden waarin we altijd te veel moesten bespreken in te weinig tijd. We deelden tussen neus en lippen door wel een beetje, maar echt tijd voor de goede verhalen was er niet. En dat terwijl Mila mij altijd een bijzonder goede kroeggenoot leek met wie je heerlijk zou kunnen borrelen en babbelen. En nu gaat ze weg. Een triest moment, maar ook een mooie, want nu komt er een afscheidsetentje en dus ook eindelijk het moment dat we in alle rust onze eigen verhalen kunnen uitwisselen! Ik kijk uit naar Mila's verhalen.
Christina Mercken
