Vaak wordt jouw naam genoemd als personificatie van alles wat met culturele diversiteit en musea te maken heeft. Wij hebben het daar vaak over gehad. Natuurlijk als het ging om schoolgroepen, maar ook breder, op alle fronten van museumbeleid! In het Blauwdruk-project bijvoorbeeld stond je garant voor aandacht voor de ongeschreven gedragscodes van museumbezoek, die vaak slecht aansluiten bij verwachtingen van minder ervaren museumbezoekers. Ik herinner me levendig jouw relaas over een groep vrouwen, die de rondleider compleet van slag kreeg omdat ze aan kwamen zetten met een hele stoot kinderen in buggy's.
Eind jaren '90 werkte jij aan het verzamelen van 'interculturele' voorwerpen voor de herinrichting. Moeilijke klus. Meer nog dan voorwerpen, bracht jij verhalen terug. Fascinerend vond ik die. Zoals het tranentrekkende verhaal over de koffer met negatieven van meneer Tacettin, één van de weinige bewoners van Atatürk kamp die over een camera beschikte en zelf zijn leven vastlegde op kleurennegatieven. Hij wilde ze echter niet aan je afstaan en jij moest met pijn in het hart toezien hoe de koffer achterbleef, om waarschijnlijk nooit meer beschikbaar te komen voor de openbaarheid.
Het verhaal over de lunch-boxen was zo illustratief, dat we er later een kijktochtvraag bij maakten: Turkse arbeiders baalden zo van de koude Nederlandse lunch in de werfkantine, dat ze overgingen tot het koken van een eigen lunch. In een lunch-box met meerdere vakjes ging die mee naar het werk.
Mila, alle goeds in je nieuwe baan en tot ziens!
Arja van Veldhuizen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten