Dag Mila,
Lang geleden hadden wij het voor de verandering een keer over de toekomst. Ik weet eigenlijk niet waarom want meestal spraken wij over meer belangrijke zaken. Soms over onze helden, al kan ik mij jouw grootste held niet meer herinneren, ik meen Garibaldi, maar het kan net zo makkelijk een collega zijn geweest van wie jij vond dat het een held was. Over mijn held zal ik hier maar zwijgen. Laten we het erop houden dat het ook een Italiaan was. Hoe het ook zij, op een dag hadden we het voor de verandering een keer niet over geschiedenis, maar over de toekomst, die van jou in het bijzonder. Of je ooit bij het AHM zou gaan werken. En wat je daar zou gaan doen. Niets bijzonders, op het eerste gezicht. Maar er was iets, in die toekomst van jou, dat tamelijk diepe indruk op mij maakte. Je zei dat je, wat er ook zou gebeuren, een groot gezin wilde stichten. Op mijn vraag hoe groot dat gezin dan zou moeten zijn, gaf je zonder blikken of blozen te kennen dat daar toch minstens vijf, mogelijk zelfs acht, kinderen in zouden worden grootgebracht. Ik dacht dat je me in de maling nam, of dat het de Kees de Jongen in je was, de dromer .... met zoveel kroost op een fiets door weer en wind, en nooit eens klagen, en altijd goed gemutst, petje af. Toegegeven, de getallen waren onder voorbehoud en wat je werkelijk dacht weet ik niet, maar over de toekomst maak ik me geen zorgen.
Wim de Bell
Geen opmerkingen:
Een reactie posten